သာတူညီမွ် ခံစားၾက

ေလာကတြင္ သာတူညီမွ် မွ်ေ၀ခံစားမွသာ ခ်စ္ခင္စည္းလံုး ရင္ၾကားေစ့၍ ရမည္တည္း။

လူသတၱ၀ါတို႔တြင္ အရာရာ၌ မိမိသာ အသာလိုၾကသည္။ ထိုသည္ကို စဥ္းစားမိသင့္သည္။ ထိုသို႔  အသာလိုခ်င္ျခင္းေၾကာင့္ သူတစ္ပါးႏွင့္ညီမွ်ျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ ညီမၽွျခင္းမရွိေသာ ေလာကသည္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ျခင္း ရွိမည္မဟုတ္ပါ။ သူတစ္ပါးႏွင့္ မညီမွ်ေသာ္ ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ၍ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ ထိုအခါ လိုခ်င္မႈသည္ ညီမွ်ျခင္းျဖစ္ရန္ ခဲယဥ္းေပသည္။

တစ္ဦးက အသာလို၍ တစ္ဦးက ရွိပါေစေတာ့ဟု အနာခံေသာ္ ညီမွ်ျခင္းျဖစ္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။ သာသာ နာနာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္၏နားလည္မႈက အဓိကက်သေလာ။ တစ္ဦးက သာ၍ တစ္ဦးက နာေနျခင္းသည္ ညီမွ်သလား။ သာ-နာျခင္းသည္ မညီမွ်ျခင္းသာျဖစ္၍ အေျဖမွာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ၍ မျဖစ္ႏုိင္ဘဲ သေဘာထားကြဲလြဲလာမႈသာ ျဖစ္ေပၚေတာ့မည္။

အခ်ိဳ႕က အတိုက္အခံရွိရမည္ဟု ေျပာသည္။ အတုိက္ကိုကား နားရွင္းပါသည္။ အခံဆိုရာ၌ ခံေန၍ အခံမဆို၊ ခုခံျခင္းကို “အခံ” ဆိုေနသည္။ အတိုက္ႏွင့္ ခုခံျခင္း ျဖစ္ေနသည္။ ထိုသို႔မရွိပါက တိုးတက္ျခင္းမရွိဟု ဆိုၾကျပန္သည္။ မည္သို႔တိုးတက္သည္ကို မေဖာ္ျပေခ်။ အေကာင္း တိုးတက္ျခင္းေလာ၊ မေကာင္း တိုးတက္ျခင္းေလာဟု လက္ေတြ႔သဘာႏွင့္ ေစာေၾကာရမည္။

အတိုက္အခံဆိုသည့္ အတိုက္ႏွင့္ ခုခံျခင္းသည္ မႏိုင္၍ ေနရေစကာမူ ေက်နပ္မႈမရႏိုင္ေခ်။ မေက် နပ္ေသာေလာကသည္ သာယာ၍ ေကာင္းပါ၏ဟု ယူဆ၍မရပါ။

အသာလိုေသာသူ၊ အသာစံေသာသူႏွင့္ အနာခံေသာသူတြင္ မည္သူက အစြမ္းထက္၍ မည္သူက ညံ့သနည္း။ အသာကို လူတိုင္းကပင္ လိုခ်င္၍ အသာစံျခင္းကို လူတိုင္းေလာက္ပင္ ေတာင့္တၾကသည္။ အနာခံျခင္းကိုကား အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္ရွိေသာသူမ်ား၌သာ ေတြ႔ရပါသည္။

အသာလိုေသာသူ၊ အသာစံလိုေသာသူကို ေသြးေၾကာင္၍ အစြမ္းအစ ညံ့ေသာသူဟု ဆိုရေသာ္ လူတိုင္းနီးပါး ေအာင့္သက္သက္ေတာ့ ခံစားရေပမည္။ သို႔ေသာ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ဘက္မလိုက္၀ါဒအရ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ သူတစ္ပါး၏ အႏြံအတာကို မခံႏိုင္ေသာသူ၊ သူတစ္ပါးအေပၚ၌ သည္းမခံႏိုင္ေသာသူသည္ သူတစ္ပါး၏ေက်းဇူးကို မည္ကဲ့သို႔ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္နည္း။ သူတစ္ပါး၏ အက်ိဳးကိုေကာ မည္ကဲ့သို႔ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္နည္း။ သူတစ္ပါး၏ေက်းဇူးကို မေဆာင္ရြက္ေသာသူ၊ သူတစ္ပါး၏ေကာင္းက်ိဳးကို မေဆာင္ရြက္ေသာသူသည္ တစ္ဘို႔တည္းသမား၊ ငါစားသမား၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းသမား သက္သက္ျဖစ္၍ ေလာကအတြက္ တန္ဖိုးမဲ့ သံုးမရေသာသူျဖစ္ေနသျဖင့္ အစြမ္းအစမ်ား ယုတ္ေလ်ာ့၍ ခုခံေသာသူ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာရသည္။

အနာခံေသာသူသည္ကား သူတစ္ပါးအား အေရးေပးေသာသူျဖစ္ေန၍ သူတစ္ပါး၏ ေက်းဇူး၊ သူတစ္ပါး၏အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ေနရာ ေရာက္ေခ်သည္။ စင္စစ္ အသာလိုေသာသူသည္ ဘာကိုေျပာေျပာ၊ ဘာကိုလုပ္လုပ္ ဂုဏ္ကိုလိုလားရာ ေရာက္ေခ်သည္။ အသာစံေသာသူသည္ ဇိမ္ယစ္ေနရာ ေရာက္သည္။ အနာခံေသာသူသည္ သူတစ္ပါးအက်ိဳးငွာ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အလုပ္သမားျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အသာလိုေသာသူသည္ အခြင့္အေရးလိုေသာသူ ျဖစ္သည္။ အသာစံေသာသူသည္ ေခါင္းပံုျဖတ္သူေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္က်ိဳးရွာေသာသူေသာ္လည္ေကာင္း ျဖစ္ေနေပသည္။ အနာခံသူကား အလုပ္သမားသက္သက္သေဘာ ေရာက္ေနသည့္ျပင္ သူတစ္ပါး၏ ေက်းဇူးရွိရာရွိေၾကာင္းႏွင့္ သူတစ္ပါး၏ေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္ေခ်သည္။

လူတို႔သည္ ေလာက၌ ေအးခ်မ္းသာယာစြာ လူပီပီသသေနႏုိင္ရန္ကား ညီမွ်ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သမွ် ျဖစ္ေစရာသည္။ ညီမွ်ျခင္းျဖစ္ေစရန္ မွ်တရေပလိမ့္မည္။ မွ်တႏုိင္ေအာင္ တစ္ဦး၏အက်ိဳးကို တစ္ဦးက လိုလားရေပလိမ့္မည္။ တစ္ဦး၏အက်ိဳးကို တစ္ဦးကလိုလားသည္ဆိုျခင္းကား ကိုယ္က အနာခံ၍ ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈပင္ ျဖစ္ေနေပသည္။

ထိုသုိ႔ ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈသည္ ျဖစ္ႏုိင္ပါ႔မလား။ ဤသည္ကို သတိျပဳရမည္။ မည္သုိ႔ေသာသူမ်ားသည္ ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈကို မျပဳႏုိင္သနည္း။ ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈ မျဖစ္ႏုိင္သနည္း။

အသာစံလိုေသာသူသည္ အသာယူလိုသူျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ိဳး၌ ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈသည္ မျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆမိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုအသာစံလိုေသာသူသည္ အစိုးတရ အာဏာရွိသူကို ခစားမည္။ ေခတ္စကားအရ ေဖာ္လန္ဖားမည္၊ အလိုလိုက္မည္၊ မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရျပဳမည္။ ထုိသုိ႔ ျပဳသည္ကား ၎၏အက်ိဳးငွာအတြက္ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျပဳရျခင္းသည္ အစိုးတရအာဏာရွင္ကို တစ္ေန႔ေသာ္ ျပဳတ္က်ေအာင္ တိုက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိသေဘာသည္ အလြန္နက္၍ သိႏုိင္ရန္ မ်ားစြာခက္ခဲေပသည္။ ထုိသေဘာကိုသိမွ ေဖာ္ေရြစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္းဟူေသာ အဓိပၸာယ္သည္ ေပၚလာႏိုင္ဖို႔ရွိသည္။

သူတို႔သည္ အသာယူလိုေသာ သေဘာျဖင့္ စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္စံုေသာသူ၏အေပၚ၌ ထိုကဲ့သုိ႔ပင္ ျပဳမူတတ္ေလသည္။ ၎၏ ထိုသေဘာမွာ အသာယူလိုျခင္းအတြက္သာ ျဖစ္ေခ်သည္။

ေလာက၌ မခ်မ္းမသာ ေတြ႔ရျခင္း၊ ၾကံဳရျခင္း၊ ၾကားရျခင္းမ်ားသည္ အသာယူလိုေသာသူမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုသေဘာအရ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ ျပန္၍သံုးသပ္ၾကည့္ေသာ္ “ငါသည္ အသာစံလိုေသာသူေလာ၊ အနာခံလိုေသာသူေလာ၊ သူတစ္ပါးအေပၚ အနာခံႏိုင္သေလာ။ ငါသည္ အသာစံလိုသည္၊ ငါသည္အသာယူလိုသည္၊ ငါသည္ အနာမခံႏုိင္” ျဖစ္ေခ်ေသာ္ ေလာကႀကီးအတြင္း၌ မေျပမျပစ္ ေတြ႔ၾကံဳေနျခင္းႏွင့္ ႀကိမ္မီးအံုးျဖစ္ေနရျခင္းသည္ ငါလည္းအပါအ၀င္ဟု သိထားရန္ လိုေပသည္။

ျမန္မာတို႔တြင္ အစဥ္အဆက္အားျဖင့္ “အနာမခံဘဲႏွင့္ အသာမစံရ” ဆိုေသာစကားရွိသည္။ ၎၏ အဓိပၸာယ္ကား တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အနာခံႏုိင္ၾကမွ၊ အနာခံ၍ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ၾကမွ သာယာ၍ တင့္တင့္တယ္တယ္ ေနႏိုင္ၾကမည္ဟု ဆိုေပသည္။

အနာခံျခင္း၏သေဘာကား အ႐ံႈးခံျခင္း သေဘာမဟုတ္။ မိမိအစြမ္းအစကို မထုတ္ရျခင္း သေဘာ မဟုတ္။ သူတစ္ပါး၏အက်ိဳးကို လိုလားႏွစ္သက္စြာ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္သည္။ “ေလာကကို ၾကည့္ေသာသူသည္ အနစ္နာခံဖုိ႔ရာ၌ ဦးမေလးရာ”။

လူတစ္ေယာက္သည္ အနာခံ၏၊ လူတစ္စုသည္ အနာခံ၏။ ထုိလူတစ္ေယာက္ကို အျခားလူ တစ္ေယာက္ကလည္းေကာင္း၊ ထုိလူစုကို အျခားလူတစ္စုကလည္းေကာင္း အနာခံ၏။ အနာခံသည္ ဆိုေသာသေဘာသည္ အျခားသူ၏အက်ိဳးကို လုိလားျခင္းသေဘာ သက္ေရာက္ေနေပသည္။

လူစုလူေ၀း၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအခ်င္းခ်င္း စသည္တုိ႔သည္ အသာမယူၾကဘဲ ၿပိဳင္၍ အနာခံၾကေခ်ေသာ္ အခ်င္းခ်င္း တစ္ဦး၏အက်ိဳးကို တစ္ဦးလိုလားရာေရာက္ေန၍ လူအမ်ားေနေသာ ေလာက၊ “လူ႔” ေလာကျဖစ္လာသျဖင့္ ေအးခ်မ္းသာယာ စည္ပင္၀ေျပာေသာေလာကကို ျဖစ္လာေစႏုိင္ေပသည္။ အနာခံျခင္းသည္ သူတစ္ပါး၏အျပစ္ကိုမ႐ႈ၊ သူတစ္ပါး၏အျပစ္ကို မလိုလားဘဲ သူတစ္ပါး၏အက်ိဳး၊ သူတစ္ပါး၏ေကာင္းျခင္းကို လုိလားရာေရာက္၍ မွ်တျခင္းသေဘာျဖစ္၏။ ထုိမွ်တျခင္းသေဘာသည္သာလွ်င္ ညီမွ်ျခင္းကိုျဖစ္ေစႏုိင္၍ ေအးခ်မ္းသာယာျခင္းသည္ အလိုအေလ်ာက္ မေႂကြးေၾကာ္ဘဲ တည္လာေလသည္။ ထုိသို႔ ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ေလာကထြန္းကားလာျခင္းျဖင့္ လူ႔ေဘာင္ပတ္၀န္းက်င္သည္ အစဥ္သျဖင့္ ၀ေျပာလာမည့္ သေဘာေဆာင္ပါသည္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ မူရင္းစိတ္ဓာတ္ခံမွာ “ သူ႔အက်ိဳးကိုေဆာင္ အိုေတာင္မဆင္းရဲ” ဆိုေသာစကား ရွိထားခဲ့၍ သူ႕အက်ိဳးကိုလုိလားကာ ေဆာင္သည့္သေဘာ၊ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အနာခံကာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနၾကသျဖင့္ အမ်ားအားျဖင့္ မွ်တျခင္း ျဖစ္ေနမႈမ်ား၍ သူဆင္းရဲသည္ပင္ ငတ္မွာမပူရ၊ မ၀တ္ရမွာ မပူရ၊ ေနစရာမရွိမွာ မပူရ ျဖစ္ေနေပသည္။

အသာစံျခင္းသည္ ငါေကာင္းစားေရး၀ါဒသေဘာ သက္ေရာက္၍ အသာလိုျခင္းဟူေသာ သေဘာ ျဖစ္လာၿပီးလွ်င္ မညီမွ်ႏိုင္သျဖင့္ “လု” ေလာကကို တည္ေထာင္ရာေရာက္ေသာေၾကာင့္ အသာလိုခ်င္ျခင္း ရွိအပ္ပါ၏ေလာ။ လူတိုင္းသည္ အသာလိုခ်င္လြန္းၾကသည္။ ကိုယ္ကသာမွ ေက်နပ္ၾကသည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူမသာ ကိုယ္မသာ သူမနာ ကိုယ္မနာသည္သာလွ်င္ မွ်တ၍ျဖစ္သင့္ပါသည္။

တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး၊ တစ္စုႏွင့္ တစ္စု၊ တစ္ဖြဲ႕ႏွင့္ တစ္ဖြဲ႕ အနာခံျခင္းသည္ သူတစ္ပါး၏အက်ိဳးကို လိုလားရာေရာက္သည့္အျပင္ မွ်တျခင္းကို္ျဖစ္ေစေလသည္။

အသာလိုခ်င္ျခင္းသည္ စီးနင္းျခင္း၊ စီးပိုးျခင္းျဖစ္၍  မညီၫြတ္ႏိုင္။ အနာခံျခင္းသည္ မွ်တျခင္းျဖစ္ ၍ ညီညြတ္ႏိုင္သည္။ 

အသာလိုခ်င္သူ၏ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈသည္ အေပၚယံဟန္ေဆာင္မႈအျပည့္ျဖင့္ ခ်ိဳေနလိမ့္မည္။

အခ်ိဳးမညီမွ်ေသာေလာကတြင္ အမ်ိဳးသားစည္းလံုးညီၫြတ္ျခင္း တည္ေဆာက္မိရန္ ခဲယဥ္းေနပါသည္။ ထိုအတြက္ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ လူ႔ေဘာင္၊ လူ႔ဘံု၊ လူ႔ေလာကႀကီးကိုသာ တူညီမွ်ေ၀ခံစားႏိုင္ရန္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နာခံၾက၍ တိုင္းျပည္ကိုတည္ေထာင္ရာ၀ယ္ နာျခင္းနာ ကိုယ္သာအနစ္နာခံရမည္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။